Υφαίνεις τη φωλιά μας τόσο στοργικά
Την κάνεις μεγαλύτερη να χωράω και γω
Μα εγώ δυσκολεύομαι να κουνηθώ
Κολλάω στον ιστό του ενστίκτου σου

Τρομάζω και οδύρομαι
Τρέπομαι σε φυγή
Όπως ένα αβοήθητο έντομο
Μα εγώ είμαι ακόμα κάμπια

Μα και η πιο δυνατή κάμπια φτιάχνει το κουκούλι της
Και η πιο αδύναμη το σπάει
Μα οφείλει να το κάνει μόνη της
Αφού από μέσα ξεκινάει το σκίσιμο