Μου ‘πες αύριο θα φέξει,
πως θα αλλάξουν όλα αυτά.
Δεν θα είμαι πια μονάχος,
θα έχω ελπίδα , συντροφιά.

Μα το σκοτεινό το αύριο,
έγινε χθες γεμάτο φως.
Κ’ είδα μέσα του κομμάτια,
που εξηγούν γιατί και πώς.

Ότι έψαχνα σε δρόμους
που δεν είχαν φωτιστεί.
Δεν σου έλεγα κουβέντα,
είχα πλέον κουραστεί.

Μα επιτέλους τώρα ‘κούω,
βλέπω, χορεύω, τραγουδώ.
Δεν στο έγραψα ποτέ μου,
ευχαριστώ που ήσουν εδώ.

Μεσ΄ τα όνειρα, τη ζάλη,
είχα εσένα φυλαχτό.
Κι απορούσα αδίκως φως μου,
τι ‘ναι λάθος, τι σωστό.

Κι όμως τώρα λέω πως ξέρω,
μπουσουλάω, μα προσπαθώ.
Συγνώμη αν άργησα μωρό μου,
αν σου κουράζω ή αν ξεχνώ ?